Bencil Basit mi Türemiş mi? Kayseri’den Bir Genç Yetişkinin Hikayesi
Hikâye; bir gencin yalnızlıkla ve içsel çatışmalarla mücadelesini, küçük bir anın içinde keşfettiği duygusal karmaşayı anlatıyor. Bir anlık hissiyat, aslında çok daha derin bir soru olan “Bencil basit mi türemiş mi?” sorusunun cevabını arıyor. Kayseri’nin sokaklarında gezerken, kalbinin derinliklerinde bir şeylerin yankılandığı o anları birlikte keşfedeceğiz.
—
Bir Sokak, Bir Akşam, Bir Hayal Kırıklığı
Akşamın serinliği, Kayseri’nin dar sokaklarına çökmeden önceki o huzurlu anları severim. İş çıkışı, çantamı omzuma atıp adımlarımı hızlandırdım. Kafamda tek bir şey vardı: Onunla buluşacaktım. O gün o kadar çok şey yaşadım ki; öylesine bir hayal kırıklığı, içimde biriken o kadar çok his vardı ki, ancak o an konuşabilecektim. Ya da belki de konuşmamalıydım. Yine de, ona her şeyimi anlatmam gerektiğini düşünüyordum. Hatta anlatırken, hislerimin ne kadar sahici olduğuna bir kez daha inandırmak istiyordum.
Ama ya o anlamazsa? Ya bencilce düşündüğümü söylerse? Bu soru bir korku olarak içimi kemiriyordu. İnsan bazen kendini bu kadar sorgular mı? O anda, onca duygunun içinde bir kaybolmuşluk, bir yalnızlık, bir “bencil miyim?” sorusu belirdi zihnimde.
Bir Anlık Umut ve Beklentiler
Buluşacağımız kafenin kapısından içeri adımımı attığımda, gözlerim hemen onu aradı. Bir yanda klasik Kayseri manzarası, diğer yanda masasında bir fincan kahveyle beni bekleyen o insan… Ama o an bir şeyler eksikti. Gözlerinde eski bir sıcaklık yoktu, ya da belki de ben onu görmek için çok fazla umut beslemiştim.
“Selam,” dedim, hafifçe gülümsedim. Bir şeyler bekliyordum, belki de kalbimin içinde onu karşılayacak bir sıcaklık ama… olmadı. O an hissettim ki, belki de bu kadar büyük beklentiler içine girmem gereksizdi. Hep umutla bakıyordum ya, bu kadar duygusal olmak, sadece kendimi zor bir yere koyuyor gibi geldi. “Bencil basit mi türemiş mi?” sorusu sanki o masanın etrafında dolaşıyor, beni izliyordu.
İçsel Çatışmalar: Bencil mi, Basit mi?
Kafemi yudumladıktan sonra, sessizce ona baktım. Gözlerinde bir şeyler vardı, ama ben onu çözemedim. O an şunu fark ettim: Bazen insan bir başkasına bir şeyler vermek istiyor, ama bunu verirken kendinden de bir şeyler eksiltiyor. Bu ikilemde ne kadar sağlıklı olabilirsin ki?
Hani, bir insan karşısındaki kişiyi düşündükçe, kendi kimliğinden bir şeyler kaybetmeye başlar mı? Belki ben bu yüzden kayboluyordum. Bir noktada, “Bencil miyim?” sorusuna takıldım. Kendimi her zaman öyle düşünmemiştim ama bir insan ne kadar çok verirse, o kadar eksikleşiyor gibi hissettim. Bazen, birini sevmek kendini sevmenin önüne geçebilir. Ve ben bunu fark ettiğimde, içinde bulunduğum bu an, bence bana kendimi tanıma fırsatı vermekle kalmayıp aynı zamanda içsel bir soru da sundu: Bencil basit mi türemiş mi?
Bunu ilk kez sorguluyordum ve aslında başta bu soruyu çok büyük bir anlam arayışına dönüştürmek istememiştim. Ama gördüğüm her şey, düşündüğüm her şey bununla ilgiliydi. Kendime bakarken, belki de hep başkalarını öncelediğim için, tüm bu duygular bencilce mi ortaya çıkıyordu?
Bencil mi, Basit mi?
Bir yanda hislerimin, ruh halimin karmaşıklığı, diğer yanda bir arkadaşımın bana “Bencil olma” demesi. Ama ben ne bencil oluyordum, ne de basit. Yalnızca, kendimi bir yerlerde kaybetmiş ve karşımdaki insana fazla anlam yüklemiş gibiydim. Bu, yaşadığım ilişkiyi ya da o anı basit kılmıyordu, ama bir yerde bana daha derin bir anlam kazandırıyordu.
O anda kafamda yankılanan bir cümle vardı: “Bencil basit mi türemiş mi?” Sonunda bu soruyu bir anlamda kendi içimde cevaplamaya karar verdim. Bencil değilim, basit değilim, sadece… insanım. Duygularım karmaşık, beklentilerim yüksek, ama bazen her şeyin basitliğine de inanmam gerekiyor. Başkalarını düşünmek, onlara değer vermek, sevgiyi ifade etmek bazen bencil bir hale gelebilir mi? Belki de, bu soruların cevabı daha çok deneyimlerimle şekillenecek.
Umutla Dolu O Anlar
Gözlerimdeki kararsızlık, belki de ilk kez bu kadar açık olmuştu. “Bence ben de bazen bencil oluyorum,” dedi. O an duygusal bir açıklık oluştu. Belki de içimdeki tüm bu karışıklık, sadece karşımdaki kişiden duyacağım samimi bir cevabı bekliyordu. Duygusal bir açıklık, bir şekilde hislerimi yansıttı.
O an, ondan bir şeyler beklerken, aslında kendimi de keşfetmeye başlamıştım. Her şeyin basit olmaması gerektiğini, bazen duygusal çalkantılara da yer olması gerektiğini fark ettim. Sonuçta, bencil olmasam da, o anki duygularım beni ben yaptı.
Sonuç: İçsel Yüzleşme
Akşam, Kayseri’nin sokaklarına adımımı attığımda, ne olduğunu düşündüm. Bencil miydim, basit miydim, yoksa her ikisi bir arada mıydı? Bu soruların cevabını bulmak zor, çünkü hissettiğimiz şeyler, yaşadığımız anlar kadar geçici ve bazen çok derindir.
Şu an yazarken, içimdeki bu karmaşayı daha net anlıyorum. Bencil basit mi türemiş mi? Belki de basit olan sadece cevaptı. İnsan olmak, bazen içsel bir boşlukla birlikte gelir ve bu boşlukla yüzleşmek, duygusal bir yolculuktur. Sonuçta, bu yolculukta hepimiz biraz bencil, biraz basit, ama yine de gerçekten biziz.
—
Bunu düşünerek Kayseri’nin serin akşamında yalnız başıma yürüdüm.